3: 2 Jest czas rodzenia i czas umierania; czas sadzenia, i czas wycinania tego, co sadzono;
3: 3 Czas zabijania, i czas leczenia; czas rozwalania, i czas budowania;
3: 4 Czas płaczu, i czas śmiechu; czas smutku, i czas skakania;
3: 5 Czas rozrzucania kamieni, i czas zbierania kamieni; czas obłapiania, i czas oddalenia się od obłapiania;
3: 6 Czas szukania, i czas stracenia; czas chowania, i czas odrzucenia;
3: 7 Czas rozdzierania, i czas zszywania; czas milczenia, i czas mówienia;
3: 8 Czas miłowania, i czas nienawidzenia; czas wojny, i czas pokoju.
3: 9 Cóż tedy ma ten, co pracuje, z tego, około czego pracuje?
3: 10 Widziałem pracę, którą dał Bóg synom ludzkim, aby się nią bawili.
3: 11 Wszystko dobrze czyni czasu swego; owszem i żądość świata dał do serca ich, choć człowiek dzieła tego, które Bóg sprawuje, ani początku, ani końca nie dochodzi.
3: 12 Stąd wiem, że nic lepszego nie mają, jedno aby się weselili, a czynili dobrze za żywota swego.
3: 13 Acz i to, gdy każdy człowiek je i pije, i używa dobrze wszystkiej pracy swojej, jest dar Boży.
3: 14 Wiem i to, że cokolwiek Bóg czyni, trwa na wieki; i że się do tego nic nie może przydać, ani z tego co ująć; a czyni to Bóg, aby się bali oblicza jego.
3: 15 To, co było, teraz jest, a co będzie, już było; albowiem Bóg odnawia to, co przeminęło.
3: 16 Nadtom jeszcze widział pod słońcem na miejscu sądu niepobożność, a na miejscu sprawiedliwości niesprawiedliwość.
3: 17 I rzekłem w sercu swem: Sprawiedliwego i niezbożnego Bóg sądzić będzie; bo czas każdemu przedsięwzięciu i każdej sprawy tam będzie.
3: 18 Nadto rzekłem w sercu swem o sprawie synów ludzkich, że im Bóg okazał, aby wiedzieli, że są podobni bydłu.
3: 19 Bo przypadek synów ludzkich, i przypadek bydła, jest przypadek jednaki. Jako umiera ono, tak umiera i ten, i ducha jednakiego wszyscy mają, a nie ma człowiek nic więcej nad bydlę; bo wszystko jest marność.
3: 20 Wszystko to idzie na jedno miejsce; a wszystko jest z prochu, i wszystko się zaś w proch obraca.
3: 21 A któż wie, że duch synów ludzkich wstępuje w górę? a duch bydlęcy, że zstępuje pod ziemię?
3: 22 Przetoż obaczyłem, że człowiekowi niemasz nic lepszego, jedno weselić się z pracy swej, gdyż to jest dział jego; albowiem któż go do tego przywiedzie, aby poznał to, co ma być po nim?
