6: 2 Panie! w popędliwości twojej nie nacieraj na mię, a w gniewie twoim nie karz mię.
6: 3 Zmiłuj się nademną, Panie! bomci mdły; uzdrów mię, Panie! boć się strwożyły kości moje,
6: 4 I dusza moja bardzo jest zatrwożona; ale ty, Panie! pokądże?
6: 5 Nawróć się, Panie! wyrwij duszę moję; wybaw mię dla miłosierdzia twego;
6: 6 Albowiem w śmierci niemasz pamiątki o tobie, a w grobie któż cie wyznawać będzie?
6: 7 Spracowałem się od wzdychania mego; opływa na każdą noc pościel moja, a łoże moje mokre jest od łez.
6: 8 Zaćmiło się dla gniewu oko moje, a zstarzała się twarz moja dla wszystkich nieprzyjaciół moich.
6: 9 Odstąpcie odemnie wszyscy, krórzy czynicie nieprawość; albowiem Pan usłyszał głos płaczu mojego.
6: 10 Usłyszał Pan prośbę moję; Pan modlitwę moję przyjął. Niech się zawstydzą i bardzo zatrwożą wszyscy nieprzyjaciele moi; niech tył podadzą, a niech prędko pohańbieni będą.
