139: 2 Tedy znasz siedzenie moje, i powstanie moje, wyrozumiewasz myśli moje z daleka.
139: 3 Tyś chodzenie moje i leżenie moje ogarnął, świadomeś wszystkich dróg moich.
139: 4 Nim przyjdzie słowo na język mój, oto Panie! ty to wszystko wiesz.
139: 5 Z tyłu i z przodku otoczyłeś mię, a położyłeś na mię rękę twoję.
139: 6 Dziwniejsza umiejętność twoja nad dowcip mój; wysoka jest, nie mogę jej pojąć.
139: 7 Dokąd ujdę przed duchem twoim? a dokąd przed obliczem twojem uciekę?
139: 8 Jeźlibym wstąpił do nieba, jesteś tam; i jeźlibym sobie posłał w grobie, i tameś przytomny.
139: 9 Wziąłlibym skrzydła rannej zorzy, abym mieszkał na końcu morza,
139: 10 I tamby mię ręka twoja prowadziła, a dosięgłaby mię prawica twoja.
139: 11 Albo rzekłlibym: Wżdyć ciemności zakryją mię; aleć i noc jest światłem około mnie,
139: 12 Gdyż i ciemności nic nie zakryją przed tobą; owszem tobie noc jako dzień świeci; ciemnościć są jako światłość.
139: 13 Ty zaiste w nocy masz nerki moje; okryłeś mię w żywocie matki mojej.
139: 14 Wysławiam cię dlatego, że się zdumiewam strasznym i dziwnym sprawom twoim, a dusza moja zna je wybornie.
139: 15 Nie zataiła się żadna kość moja przed tobą, chociażem był uczyniony w skrytości, i misternie złożony w niskościach ziemi.
139: 16 Niedoskonały płód ciała mego widziały oczy twoje; w księgi twoje wszystkie członki moje wpisane są, i dni, w których kształtowane były, gdy jeszcze żadnego z nich nie było.
139: 17 Przetoż o jako drogie są u mnie myśli twoje, Boże! a jako ich jest wielka liczba.
139: 18 Jeźlibym je chciał zliczyć, nad piasek rozmnożyły się; ocucęli się, jeszczem ci ja z tobą.
139: 19 Zabiłlibyś, o Boże! niezbożnika, tedyćby mężowie krwawi odstąpili odemnie;
139: 20 Którzy mówią przeciwko tobie obrzydłości, którzy próżno wynoszą nieprzyjaciół twoich.
139: 21 Izali tych, którzy cię w nienawiści mają, o Panie! niemam w nienawiści? a ci, którzy przeciwko tobie powstawają, izaż mi nie omierzli?
139: 22 Główną nienawiścią nienawidzę ich, a mam ich za nieprzyjaciół.
139: 23 Wyszpieguj mię, Boże! a poznaj serce moje; doświadcz mię, a poznaj myśli moje,
139: 24 I obacz, jeźli droga odporności jest we mnie, a prowadź mię drogą wieczną.
