6: 2 O gdyby pilnie zważono narzekanie moje, a biedę moję pospołu na wagę włożono,
6: 3 Tedyby była cięższą nad piasek morski; przetoż mi słów niestaje.
6: 4 Albowiem strzały Wszechmocnego tkwią we mnie, których jad wysuszył ducha mego, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.
6: 5 Izali osieł dziki ryczy nad trawą? albo wół izali ryczy nad paszą swoją?
6: 6 Izali może być jedzona rzecz niesmaczna bez soli? albo jestli jaki smak w białku jajowym?
6: 7 Czego się przedtem nie chciała dotknąć dusza moja, to teraz jest boleścią ciała mego.
6: 8 Bodajże się spełniła prośba moja! Niechże mi Bóg da, czego oczekuję!
6: 9 Oby się Bogu podobało, żeby mię zniszczył, a żeby mię wyciął, rozpuściwszy rękę swoję!
6: 10 Bo mam jeszcze pociechę swoję, (chociaż pałam w boleści, a Bóg mi nie folguje) żem nie taił słów Świętego.
6: 11 Cóż jest za moc moja, abym potrwał? albo co za koniec mój, abym przedłużył żywota mego?
6: 12 Izali moc kamienna moc moja? albo ciało moje miedziane?
6: 13 Azaż obrony mojej niemasz przy mnie? azaż rozsądek oddalony odemnie?
6: 14 Przeciwko temu, którego litość słabieje ku bliźniemu swemu, i który bojaźń Wszechmogącego opuścił?
6: 15 Bracia moi omylili mię jako potok; pominęli jako gwałtowne potoki,
6: 16 Które bywają mętne od lodu, w których się śnieg ukrywa;
6: 17 Czasu którego topnieją, zaginą; a czasu gorącości niszczeją z miejsca swego.
6: 18 Udawają się tam i sam z dróg swoich; rozciekają się po miejscach bezwodnych, i giną.
6: 19 Podróżni ludzie z krainy Teman obaczyli je; a którzy szli do Seba, mieli w nich nadzieję.
6: 20 Ale się zawstydzili, iż w nich ufali; a gdy tam przyszli, oszukali się.
6: 21 Tak zaiste i wy, bywszy nie jesteście; widząc utrapienie moje, lękacie się.
6: 22 Izalim mówił: Przynieście mi co, a z majętności waszej dajcie mi dary?
6: 23 I wybawcie mię z rąk nieprzyjaciela, a z rąk okrutników odkupcie mię?
6: 24 Nauczcież mię , a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi.
6: 25 O jakoż są mocne słowa prawdziwe! Ale cóż sprawi obwinienie wasze?
6: 26 Izali słowa moje obwinić myślicie, a przewiewać mowy utrapionego?
6: 27 I na sierotę targacie się, i kopiecie doły pod przyjacielem swoim.
6: 28 Przetoż przypatrzcie mi się teraz, a obaczycie, jeźli kłamię przed obliczem waszem.
6: 29 Obaczcie się, proszę, a niech nie będzie w was nieprawość; obaczcie się, a poznacie, że jest sprawiedliwość moja przy mnie.
6: 30 A iż nie masz w języku mym nieprawości: i nie mamże znać utrapienia mego?
