196.  Przy drodze siedział niewidomy 

1.
Przy drodze siedział
niewidomy żebrak,
na całe życie pogrążony w mrok.
Dygocąc z zimna
ściskał swe łachmany,
lecz przyszedł Pan
i wrócił jemu wzrok.
 
Refren:
Zbawiciel Pan
szatańską siłę złamie,
w Królestwie swym
obetrze każdą łzę.
Ucieknie ból,
a życie zabrzmi pieśnią,
gdy Chrystus Pan
przybędzie w serce twe.
 
2.
Złe duchy biedną
duszą zawładnęły,
wśród grobów
biedak ten mieszkanie ma.
Kaleczy się,
związany rwie łańcuchy,
lecz przyszedł Pan
uwolnił z mocy zła.
 
3.
Ubodzy, ślepi,
głusi, trędowaci,
sieroty, udowy
toną w gorzkich łzach.
Nieszczęścia
wkrąg szukają nowych ofiar,
lecz przyszedł Pan
i pierzchnął wszelki strach.
 
4.
Tak samo dziś
zmęczeni, biedni ludzie
na próżno
zwalczyć chcą namiętność, grzech.
Szamocąc się
wciąż grzęzną jeszcze głębiej,
ledz przyszedł Pan
i zmienił życia bieg.