162.  Wędrówka

 
1.
Gdy utraciłeś w ludzi wiarę,
widziesz w nich tylko zło.
I ból przekracza siły miarę
to razem z nami chodź.
Kochającego szukać serca.
 
Refren:
Przez pola, lasy
wiedzie nasza droga,
a razem z nami
wędruje ta pieśń.
Pieśń o miłości
i wielkości Boga,
który tutaj
tak bliski nam jest.
 
2.
Tu zagubiony gdzieś wśród pól,
maleńki biały kwiat.
Piękny, że najsławniejszy król
przy nim to tylko dziad.
Jak myślisz, po co jest to piękno?
 
3.
Wracajmy, słońce zapala las,
mówi dobranoc dniom.
Bo teraz gwiezdnych szlaków czas
i dzieci, które śnią.
Jak myślisz, kto to tak urządził?
 
4.
Spójrz, bracie mój, nie jesteś sam,
jest ktoś, kto kocha cię.
Kto stworzył ten wspaniały świat,
by ci nie było źle.
By dać ci dowód swej miłości.