88.  Na ziemi tu w wędrówce jestem wciąż

1.
Na ziemi tu w wędrówce
jestem wciąż,
spoczynku tu nie zaznam ja,
i czynię tak, jak czyni
święty mąż,
gdy sercem swym Pana zna.
Oczyma wiary widzę
Pański dzień,
chociaż nade mną jeszcze
nocy cień.
Sprawiedliwości słońca
widzę blask.
Nadchodzą już czasy łask.

2.
Ze wszystkich stron
czyha wciąż na mnie wróg.
Spoczynku tu nie zaznam, nie.
Nadzieją mą zawsze jest
Stwórca Bóg,
On kocha mnie, broni mnie.
Choć gardzi mną wielki
i dumny świat,
nie lękam się świata
i jego zdrad,
bo mocą swą obroni Zbawca nas,
gdyż nastał już Pański czas.

3.
O, Panie nasz,
dodaj nam dzisiaj sił.
Spoczynku nam, ach,
w niebie daj
i pozwól nam, by tam z nas
każdy był,
gdzie czeka nas szczęścia raj.
Wnet skończy się ziemski trud,
śmierć i ból,
a rządy swe obejmie
Zbawca Król.
Do nieba bram weźmie Pan
Kościół swój,
gdzie jasnych gwiazd
błyszczy rój.