399.  Nic nie może szczęścia odjąć

1.
Nic nie może szczęścia
odjąć mojej duszy.
Nic spokoju serca
odtąd nie naruszy.
Moim przyjacielem
Sędzia sprawiedliwy.
Ducha dał mi swego
Jezus litościwy.

2.
Duch ten mnie pociesza,
kiedym zatrwożony.
Daje mi tę pewność,
żem jest wybawiony.
Gdy cierpienia dotkną,
on me łzy łagodzi,
swoją obecnością
boleść moją słodzi.

3.
Mimo burz i gromów
Jezus, co mną włada,
owcy nie odłączy
od swojego stada.
Choćbym wszystko stracić
miał dla Mistrza swego,
doń ja chcę należeć,
nie odstąpię Jego.

4.
Gdy pokusy złudne
oczom świat rozściela,
z wiarą ja na swego
patrzę Zbawiciela.
Choćby anioł z nieba
wiódł mnie w pokuszenie,
trwać przy Bogu moim
chcę nieporuszenie.