288.  Pan wiedzie mnie

1.
Pan wiedzie mnie! O, co za wzgląd
na słabą postać mą.
Z upadku dźwignął ziemski ląd
i wziął w opiekę swą.

2.
Więc kiedy Bóg za synów swych
poczytał w łasce nas,
słuchajmy wiernie nauk tych,
co dał nam w słuszny czas.

3.
Bo Słowo Pańskie to nasz dar,
skąd czerpiem Prawdy treść;
a Prawda wzmacnia serca żar,
co wznosi Panu cześć.

4.
W miłości nieprzebranej Pan
udzieli łaski znów.
Wywyższyć chcąc nas w boski stan,
dał nam skarb swoich Słów.