264.  W niebiańskiej chwale zstąpił już

1.
W niebiańskiej chwale zstąpił już
Ten, co panować ma.
W promieniach słońca, w blasku zórz
widna obecność Twa.
Już Prawda nam dana,
promienna, świetlana.
[:Rozprasza czarnej nocy cień.
Nastaje Pański dzień.:]

2.
Chrystus błogosławiony śle
wezwanie do swych sług.
Niech zadrżą ci, co czynią źle!
„Mnie pomsta!” – mówi Bóg.
Kończą się już żniwa,
Pan na sądy wzywa.
[:Ucisku idzie straszny czas,
lecz Pan wybawi nas.:]

3.
A Pan w miłości wielkiej swej
nie zechce zgubić świat
i po ucisku ziemi tej
da szczęście tysiąc lat,
bo Pokoju Książę
szatańską moc zwiąże,
[:by nie czyniła więcej szkód,
by w łasce wzrastał lud.:]