156.  Słońce Prawdy, Król Jasności

1.
Słońce Prawdy, Król Jasności,
już na ziemski zstąpił łan;
co za szczęście dla ludzkości,
przyszedł nas wybawić Pan.
Tysiąclecia brzask już wschodzi,
radość ze wszech słychać stron;
wnet świat cały się odrodzi,
gdy Król wstąpi na swój tron.

2.
Przyszła chwila ta radosna,
której czekał cały świat;
już Królestwa wschodzi wiosna,
kwitnąć będzie tysiąc lat.
I nastanie raj na ziemi,
sprawiedliwy będzie rząd;
a Król z wybrańcami swymi
wykorzeni wszelki błąd.

3.
A Pan złączy się z Kościołem,
na swój tron posadzi go:
aby w chwale rządzić społem
i usunąć wszelkie zło.
Śmierci skończy się męczarnia,
żywot wieczny będzie znów;
jeden Pasterz i Owczarnia
będzie według Pańskich słów.