129.  Ja przyjaciela w Panu mam

1.
Ja przyjaciela w Panu mam,
wiernego Przyjaciela,
i odtąd tylko Jego znam,
mojego Zbawiciela.
A ten Przyjaciel krew swą dał,
by zbawić duszę moją
i Ducha swego na mnie zlał,
dziś dla mnie jest ostoją.

2.
Ach, drogi jest przyjaciel mój,
On broni mnie w potrzebie;
ułatwia znosić trud i znój
i wzywa mnie do siebie.
On obietnicę wzniosłą dał,
co dziś nam słodzi troski,
że weźmie nas do nieba chwał
i da nam tam stan Boski.

3.
Więc muszę trwać w przyjaźni tej
po wszystkie dni żywota,
aż weźmie mnie do chwały swej,
gdzie błyszczy jasność złota.
A wówczas zbliżę się przed tron
i oddam Panu chwałę;
dostanę ciało jak ma On,
promienne, doskonałe.