12: 2 Dobry odniesie łaskę od Pana; ale męża który złe myśli, Bóg potępi.
12: 3 Nie zmocni się człowiek z niezbożności; ale korzeń sprawiedliwych nie będzie poruszony.
12: 4 Żona stateczna koroną jest męża swego; ale która go do hańby przywodzi, jest jako zgniłość w kościach jego.
12: 5 Myśli sprawiedliwych są prawe: ale rady niepobożnych zdradliwe.
12: 6 Słowa niepobożnych czyhają na krew; ale usta sprawiedliwych wybawiają ich.
12: 7 Niepobożni podwróceni bywają, tak, że ich niestaje; ale dom sprawiedliwych zostaje.
12: 8 Z rozumu swego mąż chwalony bywa; ale kto jest przewrotnego serca, wzgardzony będzie.
12: 9 Lepszy jest człowiek podły, który ma sługę, niżeli chlubny, któremu nie staje chleba.
12: 10 Sprawiedliwy ma na pieczy żywot bydlątka swego; ale serce niepobożnych okrutne jest.
12: 11 Kto sprawuje ziemię swoję, chlebem nasycony bywa; ale kto naśladuje próżnujących, głupi jest.
12: 12 Niepobożny pragnie obrony przeciw nieszczęściu; ale korzeń sprawiedliwych daje ją.
12: 13 W przestępstwie warg upląta się złośnik; ale sprawiedliwy z ucisku wychodzi.
12: 14 Z owocu ust każdy będzie nasycony dobrem, a nagrodę spraw rąk jego Bóg mu odda.
12: 15 Droga głupiego zda się prosta przed oczyma jego; ale kto słucha rady, mądrym jest.
12: 16 Gniew głupiego zaraz poznany bywa; ale ostrożny pokrywa hańbę swoję.
12: 17 Kto mówi prawdę, opowiada sprawiedliwość; ale świadek kłamliwy mówi zdradę.
12: 18 Znajdzie takowego, co mówi słowa jako miecz przerażające; ale język mądrych jest lekarstwem.
12: 19 Wargi prawdomówne utwierdzone będą na wieki; ale króciuchno trwa język kłamliwy.
12: 20 Zdrada jest w sercu tych, którzy złe myślą; ale którzy radzą do pokoju, mają wesele.
12: 21 Nie spotka sprawiedliwego żadne nieszczęście; ale niezbożnicy pełni będą złego.
12: 22 Obrzydliwością są Panu wargi kłamliwe; ale czyniący prawdę podobają mu się.
12: 23 Człowiek ostrożny tai umiejętność; ale serce głupich wywołuje głupstwo.
12: 24 Ręka pracowitych będzie panowała; ale zdradliwa będzie dań dawała.
12: 25 Frasunek w sercu człowieczem poniża je; ale powieść dobra uwesela je.
12: 26 Zacniejszy jest nad bliźniego swego sprawiedliwy; ale droga niezbożnych zawodzi ich.
12: 27 Nie upiecze chytry obłowu swojego; ale człowiek pilny majętności kosztownych nabędzie.
12: 28 Na ścieszce sprawiedliwości żywot, a na drodze ścieszki jej niemasz śmierci.
