129: 2 Bardzoć mię utrapili od młodości mojej, wszakże mię nie przemogli.
129: 3 Po grzbiecie moim orali oracze, i długie przeganiali brózdy swoje.
129: 4 Ale Pan sprawiedliwy poprzecinał powrozy niezbożników.
129: 5 Zawstydzeni i nazad obróceni będą wszyscy, którzy Syon mają w nienawiści.
129: 6 Będą jako trawa na dachu, która pierwej, niż odrośnie, usycha.
129: 7 Z której żeńca nie może garści swej napełnić; ani naręcza swego ten, który wiąże snopy.
129: 8 I mimo idący nie rzeką: Błogosławieństwo Pańskie niech będzie z wami; albo: Błogosławimy wam w imieniu Pańskiem.
