7: 2 Jako sługa pragnie cienia, a jako najemnik czeka końca pracy swojej:
7: 3 Takiem ja prawem dziedzicznem wziął miesiące próżne, a nocy boleśne są mi naznaczone.
7: 4 Układęli się, tedy mówię: Kiedyż wstanę? a rychło pominie noc? i pełen bywam myślenia aż do świtania.
7: 5 Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się.
7: 6 Dni moje prędsze są, niż czółnek tkacki, i strawione są bez nadziei.
7: 7 Wspomnij, o Panie! iż wiatrem jest żywot mój, nie wróci się oko moje, aby widziało dobre rzeczy.
7: 8 Ani mię ogląda oko, które mię widywało; oczy twoje obrócone będą na mię, a mnie nie będzie.
7: 9 Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie wynijdzie;
7: 10 Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego.
7: 11 Przetoż ja nie mogę zawściągnąć ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, będę rozmawiał w gorzkości duszy mojej.
7: 12 Izażem ja jest morze, albo wieloryb, zasię mię osadził strażą?
7: 13 Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja:
7: 14 Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną.
7: 15 A przetoż obrała sobie powieszenie dusz moja, a śmierć raczej, niż zostać w kościach.
7: 16 Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.
7: 17 Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?
7: 18 A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go?
7: 19 Pokądże się nie odwrócisz odemnie? a nie zaniechasz mię, ażbym przełknął ślinę moję?
7: 20 Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem?
7: 21 Przecz nie odejmiesz przestępstwa mego, i nie przepuścisz nieprawości mojej? Bo się teraz w prochu położę, a choćbyś mię szukał rano, nie będzie mię.
