22: 2 Podobne jest królestwo niebieskie człowiekowi królowi, który sprawił wesele synowi swemu;
22: 3 I posłał sługi swe, aby wezwali zaproszonych na wesele; ale nie chcieli przyjść.
22: 4 Znowu posłał insze sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Otom obiad mój nagotował, woły moje i co było karmnego, pobito, i wszystko gotowe, pójdźcież na wesele.
22: 5 Ale oni zaniedbawszy odeszli, jeden do roli swojej, a drugi do kupiectwa swego;
22: 6 A drudzy pojmawszy sługi jego, zelżyli i pobili je.
22: 7 Co gdy król usłyszał, rozgniewał się, a posławszy wojska swoje, wytracił one morderce, i miasto ich zapalił.
22: 8 Tedy rzekł sługom swoim: Weseleć wprawdzie jest gotowe; lecz zaproszeni nie byli godni.
22: 9 Przetoż idźcie na rozstania dróg, kogokolwiek znajdziecie, wezwijcie na wesele.
22: 10 Tedy wyszedłszy oni słudzy na drogi, zgromadzili wszystkie, którekolwiek znaleźli, złe i dobre, i napełnione jest wesele gośćmi.
22: 11 A wszedłszy król, aby oglądał goście, obaczył tam człowieka nie odzianego szatą weselną;
22: 12 I rzekł mu: Przyjacielu! jakoś tu wszedł, nie mając szaty weselnej? A on zamilknął.
22: 13 Tedy rzekł król sługom: Związawszy nogi i ręce jego, weźmijcie go, a wrzućcie do ciemności zewnętrznych, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.
22: 14 Albowiem wiele jest wezwanych, ale mało wybranych.
22: 15 Tedy odszedłszy Faryzeuszowie uczynili radę, jako by go usidlili w mowie.
22: 16 I posłali do niego ucznie swoje z Herodyjany, mówiąc: Nauczycielu! wiemy, żeś jest prawdziwy, i drogi Bożej w prawdzie uczysz, a nie dbasz na nikogo; albowiem nie patrzysz na osobę ludzką.
22: 17 Przetoż powiedz nam, co ci się zda? Godzili się dać czynsz cesarzowi, czyli nie?
22: 18 Ale Jezus poznawszy złość ich, rzekł im: Czemuż mię kusicie, obłudnicy?
22: 19 Pokażcie mi monetę czynszową; a oni mu podali grosz.
22: 20 I rzekł im: Czyjże to obraz i napis?
22: 21 Rzekli mu: Cesarski. Tedy im rzekł: Oddawajcież tedy, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu.
22: 22 To usłyszawszy, zadziwili się, a opuściwszy go, odeszli.
22: 23 Dnia onego przyszli do niego Saduceuszowie, którzy mówią, iż nie masz zmartwychwstania, i pytali go,
22: 24 Mówiąc: Nauczycielu! Mojżesz powiedział: Jeźliby kto umarł, nie mając dzieci, aby brat jego prawem powinowactwa pojął żonę jego, i wzbudził nasienie bratu swemu.
22: 25 Było tedy u nas siedm braci; a pierwszy pojąwszy żonę, umarł, a nie mając nasienia, zostawił żonę swoję bratu swemu.
22: 26 Także też wtóry i trzeci, aż do siódmego.
22: 27 A na ostatek po wszystkich umarła i ona niewiasta.
22: 28 Przetoż przy zmartwychwstaniu, któregoż z tych siedmiu będzie żoną, gdyż ją wszyscy mieli?
22: 29 A odpowiadając Jezus rzekł im: Błądzicie, nie będąc powiadomieni Pisma, ani mocy Bożej.
22: 30 Albowiem przy zmartwychwstaniu ani się żenić, ani za mąż chodzić nie będą, ale będą jako Aniołowie Boży w niebie.
22: 31 A o powstaniu umarłych nie czytaliście, co wam powiedziano od Boga mówiącego:
22: 32 Jam jest Bóg Abrahama, i Bóg Izaaka, i Bóg Jakóba? Bóg nie jestci Bogiem umarłych, ale żywych.
22: 33 A usłyszawszy to lud, zdumiał się nad nauką jego.
22: 34 Lecz gdy usłyszeli Faryzeuszowie, że zawarł usta Saduceuszom, zeszli się wespół.
22: 35 I spytał go jeden z nich, zakonnik, kusząc go i mówiąc:
22: 36 Nauczycielu! które jest największe przykazanie w zakonie?
22: 37 A Jezus mu rzekł: Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej i ze wszystkiej myśli twojej.
22: 38 To jest pierwsze i największe przykazanie.
22: 39 A wtóre podobne jest temuż: Będziesz miłował bliźniego twego, jako samego siebie.
22: 40 Na tych dwóch przykazaniach wszystek zakon i prorocy zawisnęli.
22: 41 A gdy się Faryzeuszowie zebrali, spytał ich Jezus,
22: 42 Mówiąc: Co się wam zda o Chrystusie? Czyim jest synem? Rzekli mu: Dawidowym.
22: 43 I rzekł im: Jakoż tedy Dawid w duchu nazywa go Panem? mówiąc:
22: 44 Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich.
22: 45 Ponieważ go tedy Dawid nazywa Panem, jakoż jest synem jego?
22: 46 A żaden mu nie mógł odpowiedzieć i słowa, i nie śmiał go nikt więcej od onego dnia pytać.
