20: 2 Strach królewski jest jako, ryk lwięcia; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko duszy swojej.
20: 3 Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.
20: 4 Dla zimna leniwy nie orze; przetoż żebrać będzie we żniwa, ale nic nie otrzyma.
20: 5 Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.
20: 6 Większa część ludzi przechwala się uczynnością swoją; ale w samej rzeczy, któż takiego znajdzie?
20: 7 Sprawiedliwy chodzi w uprzejmości swojej; błogosławieni synowie jego po nim.
20: 8 Król siedząc na stolicy sądowej rozgania oczyma swemi wszystko złe.
20: 9 Któż rzecze: Oczyściłem serce moje? czystym jest od grzechu mego?
20: 10 Dwojaki gwicht i dwojaka miara, to oboje obrzydliwością jest Panu.
20: 11 Po zabawach swych poznane bywa i dziecię, jeźli czysty i prawy uczynek jego.
20: 12 Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, Pan to oboje uczynił.
20: 13 Nie kochaj się w spaniu, byś snać nie zubożał, otwórz oczy swoje, a nasycisz się chlebem.
20: 14 Złe to, złe to, mówi ten, co kupuje, a odszedłszy, ali się chlubi.
20: 15 Wargi umiejętne są jako złoto i obfitość pereł, i kosztowne klejnoty.
20: 16 Weźmij szatę tego, któryć ręczył za obcego; a od tego, który ręczył za cudzoziemkę, weźmij zastaw jego.
20: 17 Smaczny jest drugiemu chleb kłamstwa; ale potem piaskiem napełnione będą usta jego.
20: 18 Myśli radami utwierdzaj, a wojnę prowadź opatrznie.
20: 19 Kto objawia tajemnicę, zdradliwie się obchodzi; przetoż z tymy, którzy pochlebiają wargami swemi, nie miej towarzystwa.
20: 20 Kto złorzeczy ojcu swemu albo matce swojej, zgaśnie pochodnia jego w gęstych ciemnościach.
20: 21 Dziedzictwu prędko z początku nabytemu naostatek błogosławić nie będą.
20: 22 Nie mów: Oddam złem. Oczekuj na Pana, a wybawi cię.
20: 23 Obrzydliwością Panu dwojaki gwicht, a szale fałszywe nie podobają mu się.
20: 24 Od Pana bywają sprawowane drogi męża; ale człowiek jakoż zrozumie drogę jego?
20: 25 Pożreć rzecz poświęconą, jest człowiekowi sidłem; a poślubiwszy co, tego zaś szukać, jakoby tego ujść.
20: 26 Król mądry rozprasza niezbożnych, i przywodzi na nich pomstę.
20: 27 Dusza ludzka jest pochodnią Pańską, która doświadcza wszystkich skrytości wnętrznych.
20: 28 Miłosierdzie i prawda króla strzegą, a stolica jego miłosierdziem wsparta bywa.
20: 29 Ozdoba młodzieńców jest siła ich, a sędziwość poczciwością starców.
20: 30 Złemu są lekarstwem siności ran, i razy przenikające do wnętrzności żywota jego.
