2: 2 Nadstawiszli mądrości ucha twego, i nakłoniszli serca twego do roztropności;
2: 3 Owszem, jeźli na rozum zawołasz, a roztropności wezwieszli głosem swoim;
2: 4 Jeźli jej szukać będziesz jako srebra, a jako skarbów skrytych pilnie szukać będziesz:
2: 5 Tedy zrozumiesz bojaźń Pańską, a znajomość Bożą znajdziesz.
2: 6 Albowiem Pan daje mądrość, z ust jego pochodzi umiejętność i roztropność.
2: 7 On zachowuje uprzejmym prawdziwą mądrość; on jest tarczą chodzącym w szczerości,
2: 8 Aby strzegli ścieżek sądu; on drogi świętych swoich strzeże.
2: 9 Tedy wyrozumiesz sprawiedliwość, i sąd, i prawość, i wszelką ścieszkę dobrą.
2: 10 Gdy wnijdzie mądrośu w serce twoje, a umiejętność duszy twojej wdzięczna będzie:
2: 11 Tedy cię ostrożność strzedz będzie, a opatrzność zachowa cię.
2: 12 Wyrywając cię od drogi złej, i od człowieka mówiącego przewrotności;
2: 13 Od tych, którzy opuszczają ścieszki proste, udawając się drogami ciemnemi;
2: 14 Którzy się radują, gdy czynią złe, a weselą się w złośliwych przewrotnościach;
2: 15 Których ścieszki są krzywe, a sami są przewrotnymi na drogach swoich;
2: 16 Wyrywając cię od niewiasty postronnej i obcej, która pochlebia łagodnemi słowy;
2: 17 Która opuszcza wodza młodości swojej, a przymierza Boga swojego zapomina.
2: 18 Bo się nachyla ku śmierci dom jej, a do umarłych ścieszki jej.
2: 19 Wszyscy, którzy do niej wchodzą, nie wracają się, ani trafiają na ścieszkę żywota.
2: 20 A przetoż będziesz chodził drogą dobrych, a ścieżek sprawiedliwych będziesz przestrzegał.
2: 21 Albowiem cnotliwi będą mieszkali na ziemi, a szczerzy trwać będą na niej;
2: 22 Ale niepobożni z ziemi wykorzenieni będą, a przewrotni będą z niej wygładzeni.
