14: 2 Kto chodzi w szczerości swojej, boi się Pana; ale przewrotny w drogach swoich gardzi nim.
14: 3 W ustach głupiego jest rózga hardości; ale wargi mądrych strzegą ich.
14: 4 Gdzie niemasz wołów, żłób jest próżny; ale siłą wołów mnoży się obfitość zboża.
14: 5 Świadek prawdziwy nie kłamie; ale świadek fałszywy mówi kłamstwo.
14: 6 Naśmiewca szuka mądrości, a nie znajduje; ale umiejętność roztropnemu jest snadna.
14: 7 Idź precz od oblicza męża głupiego, gdyż nie znajdziesz przy nim warg umiejętności.
14: 8 Mądrość ostrożnego jest rozumieć drogę swoję, ale głupstwo głupich jest zdrada.
14: 9 Każdy głupi nakrywa grzech, a między uprzejmymi mieszka przyjaźń.
14: 10 Serce każdego uznaje gorzkość duszy swojej, a do wesela jego nie przymięsza się obcy.
14: 11 Dom niezbożnych zgładzony będzie; ale przybytek cnotliwych zakwitnie.
14: 12 Zda się pod czas droga być prosta człowiekowi; wszakże dokończenie jej jest drogą na śmierć.
14: 13 Także i w śmiechu boleje serce, a koniec wesela bywa smutek.
14: 14 Drogami swemi nasyci się człowiek przewrotnego serca; ale się go chroni mąż dobry.
14: 15 Prostak wierzy każdemu słowu; ale ostrożny zrozumiewa postępki swoje.
14: 16 Mądry się boi, i odstępuje od złego; ale głupi dociera, i śmiałym jest.
14: 17 Porywczy człowiek dopuszcza się głupstwa, a mąż złych myśli w nienawiści bywa.
14: 18 Głupstwo prostacy dziedzicznie trzymają; ale ostrożni bywają koronowani umiejętnością.
14: 19 źli się kłaniają przed dobrymi, a niepobożni stoją u drzwi sprawiedliwego.
14: 20 Ubogi bywa i u przyjaciela swego w nienawiści; ale wiele jest tych, którzy bogatego miłują.
14: 21 Bliźnim swym grzesznik pogardza; ale kto ma litość nad ubogimi, błogosławionym jest.
14: 22 Izali nie błądzą, którzy wymyślają złe? a miłosierdzie i prawda należy tym, którzy wymyślają dobre.
14: 23 W każdej pracy bywa pożytek; ale gołe słowo warg tylko do nędzy służy.
14: 24 Bogactwo mądrych jest koroną ich; ale głupstwo głupich zostaje głupstwem.
14: 25 Świadek prawdziwy wyzwala duszę; ale fałszywy kłamstwo mówi.
14: 26 Kto się boi Pana, ma ufanie mocne; a synowie jego ucieczkę mieć będą.
14: 27 Bojaźń Pańska jest źródło żywota ku uchronieniu się sideł śmierci.
14: 28 W mnóstwie ludu jest zacność królewska; ale w trosze ludu zniszczenie hetmana.
14: 29 Nierychły do gniewu jest bogaty w rozum; ale porywczy pokazuje głupstwo.
14: 30 Serce zdrowe jest żywotem ciała; ale zazdrość jest zgniłością w kościach.
14: 31 Kto ciemięży ubogiego, uwłacza stworzycielowi jego; ale go czci, kto ma litość nad ubogim.
14: 32 Dla złości swojej wygnany bywa niepobożny; ale sprawiedliwy nadzieję ma i przy śmierci swojej.
14: 33 W sercu mądrego odpoczywa mądrość, ale wnet poznać, co jest w sercu głupich.
14: 34 Sprawiedliwość wywyższa naród; ale grzech jest ku pohańbieniu narodów.
14: 35 Król łaskaw bywa na sługę roztropnego; ale się gniewa na tego, który mu hańbę czyni.
