32: 2 Tedy się rozpalił gniewem Elihu, syn Barachela Buzytczyka z rodu Syryjskiego, przeciw Ijobowi się rozpalił gniewem, iż usprawiedliwiał duszę swoję, więcej niż Boga.
32: 3 Także przeciwko trzem przyjaciołom jego rozpalił się gniew jego, że nie znalazłszy odpowiedzi, przecię potępiali Ijoba.
32: 4 Bo Elihu oczekiwał, jako oni Ijobowi odpowiedzą, gdyż oni starsi byli w latach niż on.
32: 5 Ale widząc Elihu, że nie było odpowiedzi w ustach onych trzech mężów, rozpalił się w gniewie swoim.
32: 6 I odpowiedział Elihu, syn Barachela Buzytczyka, i rzekł: Jam najmłodszy w latach, a wyście starcy; przetoż wstydziłem się, i nie śmiałem wam oznajmić zdania swego.
32: 7 Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.
32: 8 Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.
32: 9 Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.
32: 10 Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.
32: 11 Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.
32: 12 I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was Ijoba przekonać nie mógł; i nie masz między wami, ktoby odpowiedział słowom jego.
32: 13 Ale snać rzeczecie: Znaleźliśmy mądrość; sam go Bóg przekonywa, nie człowiek.
32: 14 Aczci się Ijob nie zemną wdał w rzecz, a ja mu też nie waszemi słowy odpowiem.
32: 15 Polękali się, nie odpowiadają dalej; niedostaje im słów.
32: 16 Czekałemci, ale nie mówią; umilknęli, a nic więcej nie odpowiadają.
32: 17 Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.
32: 18 Bom pełen słów; ciasno we mnie duchowi żywota mego.
32: 19 Oto żywot mój jest jako moszcz bez oddechu, a jako beczka nowa rozpękłby się.
32: 20 Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.
32: 21 Nie będę teraz miał względu na żadną osobę, a z człowiekiem bez tytułów mówić będę.
32: 22 Bo nie umiem tytułować, by mię w rychle nie porwał stworzyciel mój.
