30: 2 Acz na cóżby mi się była siła rąk ich przydała? bo przy nich starość ich zginęła.
30: 3 Albowiem dla niedostatku i głodu samotni byli, i uciekali na niepłodne, ciemne, osobne, i puste miejsce;
30: 4 Którzy sobie rwali chwasty po chróstach, a korzonki jałowcowe były pokarmem ich.
30: 5 Z pośrodku ludzi wyganiano ich; wołano za nimi jako za złodziejem,
30: 6 Tak, iż w łożyskach potoków mieszkać musieli, w jamach podziemnych i w skałach.
30: 7 Między chróstami ryczeli, pod pokrzywy zgromadzali się.
30: 8 Synowie ludzi wzgardzonych, i synowie ludzi bezecnych, podlejsi byli nad proch ziemi.
30: 9 Alem teraz pieśnią ich, i stałem się im przypowieścią.
30: 10 Brzydzą się mną, a oddalają się odemnie, i na twarz moję plwać się nie wstydzą.
30: 11 Bo Bóg powagę moję odjął i utrapił mię; dlatego oni wędzidło przed twarzą moją odrzucili.
30: 12 Po prawicy mojej młodzikowie powstawają, nogi moje potrącają, i torują na przeciwko mnie drogi zginienia swego.
30: 13 Popsuli ścieszkę moję, i nędzy do nędzy mojej przyczynili, a nie potrzebują do tego pomocnika.
30: 14 Jako przerwą szeroką napadają na mię, i na spustoszenie moje walą się.
30: 15 Obróciły się przeciwko mnie strachy, jako wiatr ściągają duszę moję; bo jako obłok przemija zdrowie moje.
30: 16 A teraz we mnie rozlała się dusza moja; ogarnęły mię dni utrapienia;
30: 17 Które w nocy wiercą kości moje we mnie, skąd żyły moje nie mają odpoczynku.
30: 18 Dla wielkiej boleści zmieniła się szata moja, a jako kołnierz sukni mojej ściska mię.
30: 19 Wrzucił mię w błoto, a jestem podobien prochowi i popiołowi.
30: 20 Wołam do ciebie, a nie wysłuchujesz mię; stoję przed tobą, a nie patrzysz na mię.
30: 21 Odmieniłeś mi się w okrutnego, a mocą ręki twej sprzeciwiasz mi się.
30: 22 Podnosisz mię na wiatr, i wsadzasz mię nań, a zdrowemu rozsądkowi rozpłynąć się dopuszczasz.
30: 23 Wiemci, że mię na śmierć podasz, i do domu wszystkim żyjącym naznaczonego.
30: 24 Wszakże na grób nie ściągnie ręki swej, a gdy ich niszczyć będzie, wołać nie będą.
30: 25 Izalim nie płakał nad dniem utrapionego? izali się nie smuciła dusza moja nad ubogim?
30: 26 Gdym dobrego oczekiwał, oto przyszło złe; a gdym się spodziewał światłości, przyszła ciemność.
30: 27 Wnętrzności moje wezwrzały, a nie uspokoiły się, i ubieżały mię dni utrapienia.
30: 28 Chodzę szczerniawszy, ale nie od słońca; powstaję i wołam w zgromadzeniu.
30: 29 Stałem się bratem smoków, a towarzyszem strusiów młodych.
30: 30 Skóra moja poczerniała na mnie, i kości moje wypiekły się od upalenia.
30: 31 Obróciła się w lament harfa moja, a instrument mój w głos płaczących.
